गुल्मी छत्रकोटका राजु कार्की २०६२ सालमा २१ वर्षको उमेरमा काठमाडौं आएका थिए। एसएलसी र प्लस टु सकेपछि पढाइ अगाडि बढाउन नसकेपछि उनले राजधानीमा जागिर खोज्न थाले। तर काम पाइएन। त्यही बेला पत्रिकामा कुवेतको बर्गर किङमा कामदार चाहिएको विज्ञापन देखे। बानेश्वरको म्यानपावरमार्फत साथीभाइ र आफन्तसँग ऋण खोजेर ९० हजार रुपैयाँ जुटाएर उनी कुवेत उडे।

कुवेत पुगेपछि उनले बर्गर किङमा मासिक ७५ केडी (त्यतिबेला नेपाली करिब २२ हजार रुपैयाँ) तलबमा काम थाले। स्यान्डविच बनाउने, काउन्टरमा सघाउने र सरसफाइ गर्ने काम उनले नाइँ नभनी गरे। मिहिनेत र इमानदारीका कारण जिम्मेवारीसँगै तलब बढ्दै गयो। ६ वर्षमै उनी त्यही रेस्टुरेन्टका म्यानेजर बने र तलब ३७५ केडी (त्यतिबेला नेपाली एक लाख रुपैयाँभन्दा बढी) पुग्यो। उनले त्यहाँ २०६९ सालसम्म काम गरे।

एक दिन साथीहरूसँग कोठामा मःम बनाउँदै खाँदा उनलाई आइडिया आयो। नेपालबाट ल्याइएको टिमुर मिसाएको चट्नीको स्वादले उनलाई कुवेतमै मःम बेच्ने सोच दियो। चार जना मिलेर ऋणसहित २८ हजार केडी जुटाए। कुवेतमा विदेशीले रेस्टुरेन्ट खोल्दा ५१ प्रतिशत लगानी स्थानीयको हुनुपर्ने नियम पार गर्दै उनीहरूले चौतारी रेस्टुरेन्ट खोले। त्यो कुवेतमा नेपालीहरूले खोलेको पहिलो रेस्टुरेन्ट थियो।

सुरुमा नेपाली खाना र मःम मात्र राख्दा व्यापार जमेन। एक जना साथीले साथ छाडे। तर राजुले भाडा दोब्बर तिरेर ठाउँ बढाए र मेनुमा भारतीय, चिनियाँ र सीफुड थपे। त्यसपछि फिलिपिनी, भारतीय र स्थानीय अरेबियन ग्राहकहरूले नेपाली मःम मन पराउन थाले। अहिले कुवेतका प्रमुख सहरहरूमा चौतारीका १२ वटा आउटलेट छन् र २०० भन्दा बढीले रोजगारी पाएका छन्, जसमा अधिकांश नेपाली छन्। उनी दुबईलगायतका सहरमा विस्तारको योजना बनाइरहेका छन्।

व्यवसायसँगै राजु नेपाली समुदायको सहयोगमा पनि सक्रिय छन्। उनी सन् २०१५ देखि २०१७ सम्म गैरआवासीय नेपाली संघअन्तर्गतको राहत फन्डका संयोजक भएर समस्यामा परेका सयौँ नेपालीलाई सहयोग गरेका थिए। नेपाली स्वाद र मौलिक खाद्य उत्पादन विश्वभर पुर्‍याउन नेपाल सरकारले स्पष्ट र खुकुलो निर्यात नीति ल्याउनुपर्ने उनको अपेक्षा छ। यस विषयमा उनले कुवेत भ्रमणमा पुगेका अर्थमन्त्री डा. स्वर्णिम वाग्ले र युवा, श्रम तथा रोजगार मन्त्री रामजी यादवसँग पनि भेट गरेका छन्।