करिब २८ लाख वर्षअघि दक्षिण अफ्रिकाको सवानामा खेलिरहेको तीन वर्षको एउटा बालक आकाशबाट झम्टिएको विशाल चराको सिकार बन्यो। अस्ट्रालोपिथेकस अफ्रिकानस प्रजातिका ती बालकलाई पछि ‘टाउङ चाइल्ड’ नाम दिइयो। उसको आँखाको खोपिल्टोमुनि देखिएका प्वालहरू चीलका पञ्जाले बनाउने चोटसँग मिल्छन्।
डाइनोसर लोप भएदेखि अन्तिम ठूलो हिमयुगसम्म करोडौँ वर्ष आकाशमा यस्ता विशाल चराहरूको शासन थियो। अमेरिकामा पाइने पेलेगोर्निस स्यान्डर्सीको पखेटा फैलाउँदा सात मिटरसम्म चौडा हुन्थ्यो। टेराटोर्न नामका विशाल मांसाहारी चराको पखेटा छ मिटरसम्म फैलिन्थ्यो र उनीहरूले करिब दुई करोड ५० लाख वर्षसम्म आकाशमा प्रभुत्व जमाए। करिब १० हजार वर्षअघि उनीहरू लोप भए।
न्युजिल्यान्डमा माओरी समुदायको ‘ते होकियोई’ नामक विशाल चीलसम्बन्धी किंवदन्ती छ, जुन लोप भइसकेको हास्ट्स इगलमा आधारित हुन सक्ने विज्ञहरू बताउँछन्। यो चील चार मिटर अग्लो मोआ चरालाई सिकार गर्थ्यो र यसको पञ्जा १० सेन्टिमिटरसम्म लामो हुन्थ्यो। लन्डनस्थित नेचुरल हिस्ट्री म्युजियमकी वरिष्ठ क्युरेटर जोआन कुपरका अनुसार हास्ट्स इगल मानिसमाथि पनि आक्रमण गर्न सक्षम थियो र बालबालिकाहरू निश्चित रूपमा जोखिममा थिए।
अनुसन्धानकर्ताहरूका अनुसार यस्ता सिकारी चराबाट बच्ने दबाबले मानव विकासलाई गहिरो रूपमा प्रभावित पारेको हुन सक्छ। दुई खुट्टामा सीधा उभिएर हिँड्ने क्षमता, सहकार्य, सामूहिक सुरक्षा र ठूलो समूहमा बस्ने प्रवृत्ति यिनै खतराबाट जन्मिएको मानिन्छ। उन्नाइसौँ शताब्दीमा अमेरिकाको टेनेसीबाट प्रकाशित एउटा समाचारमा एउटा विशाल खैरो चीलले बालकलाई आक्रमण गरेर करिब दुई माइल टाढासम्म उडाएको उल्लेख छ। भाग्यवश ती बालकलाई कुनै चोट लागेन।
