नयाँ पुस्ताका युवाले आफ्ना भावना, सम्बन्ध र बानीव्यहोरालाई वर्णन गर्न पहिलेभन्दा धेरै विशिष्ट शब्द प्रयोग गर्न थालेका छन्। खुसी वा दुःखी, अन्तर्मुखी वा बहिर्मुखी जस्ता दुईटा छेउमा मात्र सीमित नरही उनीहरूले बीचका हरेक अवस्थालाई छुट्टै नाम दिन थालेका छन्। यही प्रवृत्तिलाई माइक्रो–लेबलिङ भनिन्छ।
उदाहरणका लागि, आफूलाई अन्तर्मुखी पनि नभन्ने र बहिर्मुखी पनि नभन्ने युवाले आफूलाई ओम्निभर्ट भन्न रुचाउँछन्। दिनभर ओछ्यानमै बिताउनुलाई अल्छीपन होइन, बेड रोटिङ भनिन्छ। चिन्ता भए पनि बाहिरबाट सामान्य देखिने अवस्थालाई हाई फङ्सनिङ एन्जाइटी भनिन्छ। सम्बन्धको क्षेत्रमा पनि टकिङ स्टेज, सिचुएसनसिप र स्लो बर्न जस्ता शब्द चलनमा आएका छन्।
यस प्रवृत्तिका तीन मुख्य कारण देखिन्छन्। पहिलो, मानसिक स्वास्थ्यबारे खुला छलफल बढेको छ। सामाजिक सञ्जालमा मनोचिकित्सक र मानसिक स्वास्थ्यसम्बन्धी सामग्री निर्माताले ग्यासलाइटिङ, लभ बम्बिङ र बाउन्ड्रीजजस्ता शब्दबारे नियमित जानकारी दिइरहेका छन्। दोस्रो, सामाजिक सञ्जालका एल्गोरिदमले हरेक बानीलाई एउटा पहिचानका रूपमा प्रस्तुत गर्न थालेका छन्। तेस्रो, रोजगारीको अनिश्चितता, जलवायु परिवर्तनको चिन्ता र कृत्रिम बौद्धिकताबाट रोजगारी खोसिने डरबीच कम्तीमा आफ्ना भित्री भावनालाई नाम दिएर नियन्त्रणमा राख्न सकिन्छ भन्ने चाहना छ।
यसका फाइदा पनि छन्। आफ्नो अवस्था व्यक्त गर्न सजिलो भएको छ—’मेरो सोसल ब्याट्री सकियो’ भन्दा अर्को व्यक्तिले तत्कालै बुझ्छ। तर जोखिम पनि छ। आफैँले बनाएको लेबलभित्र कैद हुनु हुँदैन। हरेक अल्छीपन प्रोक्रास्टिनेसन होइन र हरेक रिस ट्रमा रेस्पोन्स होइन। कहिलेकाहीँ मानिस केवल थाकेको हुन्छ। त्यसैले यी नामहरूलाई आफूलाई बुझ्ने र भावना व्यक्त गर्ने साधनका रूपमा प्रयोग गर्नुपर्छ, आफूलाई सीमित गर्ने पिँजरा बनाउन होइन।
अन्ततः मानिस केवल कालो र सेतो दुई अवस्थामा मात्र हुँदैन। ती दुईबीच अनेकौँ रङ र छाया हुन्छन्, र ती प्रत्येक छायालाई देख्न, बुझ्न र स्वीकार गर्न एउटा नाम चाहिन्छ।
